عملا ( و ساليانى دراز رسما نيز ) مقر سلطنت و پايتخت او به شمار مىرفت . بناى بقعهء مدفن شاهزاده حسين در اين دوره وسيلهء طهماسب تجديد گرديده و بنائى نو - ظاهرا در آغاز تبديل شهر قزوين به پايتخت دائمى وى در دههء هفتم قرن مزبور « 1 » - به‌جاى بناى پيشين بنياد گرديده است « 2 » . در سال 867 كه بايد سال اتمام بناى جديد مزار باشد به فرمان وى در منبت نفيسى براى بنا تهيه و نصب گرديده كه تا اين زمان در درگاه ورود شمالى بقعه برپاست . در ميانهء اين قرن مقبرهء شاهزاده حسين « محل اجتماع مردم » بود « 3 » . قاسم بيك تركمان تهرانى از اديبان و شاعران دورهء طهماسب اول بود كه مدتى از جانب وى حكمرانى قزوين و تهران را به عهده داشت و سپس به دستور او در بقعهء شاهزاده حسين قزوين درس مىگفت « 4 » . سرگذشت و نمونهء شعر وى در تذكرهء منتخب الاشعار ، ش 243 ب مخطوطات دانشكدهء الهيات دانشگاه تهران هست « 5 » . در اين دوره موقوفاتى بسيار بر آستانهء مقدس وسيلهء پادشاه و ديگر افراد خاندان سلطنتى و امراء آن عهد وقف گرديده كه به طبع در رواج و رونق هرچه بيشتر آستانه سهم به‌سزا داشته است . شاه طهماسب خود رقباتى - از جمله حمام شاهى قزوين را كه جزء مستحدثات خود وى و پيوسته به كاخ سلطنت بود در سال 938 - بر آستانه وقف نمود و شاه بيگى بيگم همسر شاه اسماعيل اول نيز

--> ( 1 ) . عالم‌آراى عباسى 1 : 95 - 96 . ( 2 ) . خلاصة التواريخ : برگ 232 عكس شمارهء 5567 كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران . ( 3 ) . فردوس در تاريخ شوشتر ، از علاء الملك حسينى مرعشى : 57 . ( 4 ) . تذكرهء منتخب الاشعار به نقل فهرست الهيات 1 : 412 . ( 5 ) . صحيفهء اول از فصل سوم .